Affan Dede
-
Affan Dede
Cahit Sıtkı Tarancı’nın “Çocukluk” adlı şiirinde rastlarız Affan Dede’ye.
Şöyle başlar şiir: Affan Dede’ye para saydım/Sattı bana çocukluğumu/Artık ne yaşım var ne adım/Bilmiyorum kim olduğumu…
Bu şiiri ilk defa okuduğumda çocuktum ben de ve çok komik gelmişti bana “çocukluk satan bir dede” fikri. Öyle ya, çocukluk parayla alınıp satılır mıydı? Hem kim isterdi ki çocuk olmayı, üstelik bunun için bir de para ödemeyi. Çocuksan okula gitmek, ders çalışmak, söz dinlemek, erken yatmak, karanlıktan korkmak, kıymalı patlıcan yemek, her şey için izin almak zorundasındır. Çocuksan abilerin seni döver, ablan senden hep bir şeyler gizler, baban içer, annen hep ağlar. Yok yok, Affan Dede’nin bu işten para kazanması mümkün değildi.
Sonraki yıllarda ara ara okudum bu şiiri ve yaş aldıkça şairi daha iyi anlamaya başladım. Affan Dede haklıydı çocukluğu parayla satmakta. Yaşasaydı çok da zengin olurdu. Kimler, neler vermez ki bu alış-veriş için?
Sunay Akın, Cumhuriyet’teki bir yazısında Affan Dede’nin gerçekten yaşadığını, Üsküdar’da bir oyuncakçı dükkânı olduğunu söylüyor ve bu bilgiyi Reşat Ekrem Koçu’nun İstanbul Ansiklopedisi’ne dayandırıyor. Affan Efendi imiş adı ve bir Mevlevi dervişiymiş. O zamanın çeşitli oyuncaklarını satarmış küçücük dükkânında. Cahit Sıtkı da biliyordu demek ki o oyuncakçıyı. Nasıl bir dükkândı ki şair, içinde tüm çocukluğunu buldu, kim bilir? Kendisini çocukluğuna döndürecek kişi olarak da Affan Dede’yi seçti. Affan Dede, mübarek insan, güzel insan… Bana da sat çocukluğumu. Cüzdanım sende kalsın ben çiçek dürbünümü alayım.
-
0 Replies
Sorry, there were no replies found.